Στο πολυεπίπεδο ψηφιδωτό της Μεγάλης Εβδομάδας, η μορφή της Μαρίας Μαγδαληνής δεσπόζει ως το αιώνιο σύμβολο της συντριβής και της ολοκληρωτικής αφοσίωσης.
Ωστόσο, στην ποιητική σύλληψη του Ντίνου Χριστιανόπουλου, η βιβλική αυτή ηρωίδα απογυμνώνεται από τη χρυσή της αύρα για να ενδυθεί την αλήθεια μιας συγκλονιστικής, ανθρώπινης ανάγκης. Εδώ, η μετάνοια δεν είναι μια αφηρημένη ηθική έννοια, αλλά μια πράξη ακραίας θυσίας που διέρχεται μέσα από το σώμα, την απώλεια και την ταπείνωση.
Με τη χαρακτηριστική δωρική και συνάμα αιρετική του γραφή, ο Χριστιανόπουλος στην «Εποχή των ισχνών αγελάδων» επαναπροσδιορίζει το ιερό. Η Μαγδαληνή του δεν διστάζει να «εκπορνεύσει» το σώμα της προκειμένου να εξαγοράσει το πολύτιμο μύρο, αποδεικνύοντας πως ο δρόμος προς την αγιότητα μπορεί να περνά μέσα από τη σκόνη του δρόμου και τη συναλλαγή με το εφήμερο. Η πίστη της δεν τρέφεται από δόγματα, αλλά από το «βλέμμα Του» και την ανάγκη για μια επαφή που καταργεί τα όρια μεταξύ θείου και ανθρωπίνου έρωτα.
«Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια, ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.»
Στον στίχο αυτό συμπυκνώνεται όλη η θεολογία του Χριστιανόπουλου: η πεποίθηση πως η αγάπη είναι η μόνη ικανή δύναμη να δικαιώσει το μαρτύριο και να οδηγήσει στη λύτρωση. Η Μαγδαληνή του άρθρου μας μας υπενθυμίζει ότι η Μεγάλη Εβδομάδα είναι, εν τέλει, η γιορτή εκείνων που «ηγάπησαν πολύ», εκείνων που τόλμησαν να εξαντλήσουν την ύπαρξή τους στο βωμό μιας ανώτερης αφοσίωσης.
Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Μαγδαληνή» – Από τη συλλογή Η εποχή των ισχνών αγελάδων (1950)
Τον ξεχώρισα μόλις τον είδα, ήμουνα ταχτική στα κηρύγματά του·
πούλησα κι ένα κτηματάκι της θειας μου για να τον ακολουθήσω.
Όμως όταν πια όλα τα ξόδεψα, αποφάσισα να πουλήσω και το κορμί μου,
στην αρχή στους ανθρώπους των καραβανιών, κατόπι στους τελώνες·
κοιμήθηκα με σκληροτράχηλους Ρωμαίους κι οι Φαρισαίοι δε μου είναι άγνωστοι.
Κι όμως μέσα σ’ αυτά δεν ξεχνούσα τα μάτια του.
Μήνες για χάρη του έτρεχα απ’ το Ναό στο λιμάνι
κι από την πόλη στο Όρος των Ελαιών.
Κύριε μυροπώλη, κάντε μου, σας παρακαλώ, μια μικρή έκπτωση.
Για ένα βάζο αλαβάστρου δε φτάνουν οι οικονομίες μου.
Κι όμως πρέπει να αποχτήσω αυτό το μύρο με τα σαράντα αρώματα.
Μ’ αυτό το μύρο θ’ αλείψω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα μαλλιά θα σφουγγίσω τα πόδια του,
μ’ αυτά τα χείλη, τα πόδια του τα εξαίσια κι άχραντα θα φιλήσω.
Ξέρω, είναι πολύ αυτό το μύρο για τη μετάνοια,
ωστόσο για τον έρωτα είναι λίγο.
Κι αν μια μέρα ασπαστώ το χριστιανισμό, θα είναι για την αγάπη του·
κι αν μαρτυρήσω γι’ Αυτόν, θα ’ναι η αγάπη του που θα μ’ εμπνέει.
Γιατί, κύριε, ο έρωτας μου ανάβει την πίστη κι η αγάπη τη μετάνοια
κι ίσως μείνει αιώνια τ’ όνομά μου σα σύμβολο
εκείνων που σώθηκαν και λυτρώθηκαν ότι ηγάπησαν πολύ.
