Υπάρχουν Κυριακές που μοιάζουν με ανάσα, εκείνες οι ήσυχες ώρες όπου ο κόσμος δείχνει για μια στιγμή ξεκούραστος. Ο ήλιος ανεβαίνει λίγο ψηλότερα, τα παιδιά τρέχουν στον δρόμο, οι καμπάνες χτυπούν χωρίς ανησυχία. Κι όμως, για τον Καρυωτάκη, αυτή η φωτεινή ημέρα μοιάζει με γιορτή που δεν τον χωράει.
Στην «Κυριακή» του, ο ποιητής κοιτάζει τον ίδιο κόσμο που βλέπουμε όλοι μας, αλλά τον βλέπει από το πλάι, από εκείνο το λεπτό σημείο όπου η χαρά μοιάζει υπερβολικά δυνατή για να την πιστέψεις. Τα «γιορτινά» των άλλων, τα άνθη στο περβόλι, ο ουρανός που μεγαλώνει όλα αυτά είναι εικόνες που γυαλίζουν λίγο περισσότερο απ’ όσο αντέχει μια ευαίσθητη ψυχή.
Κι έτσι, μέσα στην πιο φωτεινή ημέρα της εβδομάδας, ο Καρυωτάκης ακούει κάτι άλλο, ένα ανεπαίσθητο ράγισμα, έναν ήχο χαμηλό σαν μυστικό.
Το χρώμα που σε ελκύει κρύβει κάτι βαθύτερο – Ο Καρλ Γιούνγκ μάς εξηγεί
Κώστας Καρυωτάκης – «Κυριακή»
Ὁ ἥλιος ψηλότερα θ᾿ ἀνέβει
σήμερα πού ῾ναι Κυριακή.
Φυσάει τὸ ἀγέρι καὶ σαλεύει
μιὰ θημωνιὰ στὸ λόφο ἐκεῖ.
Τὰ γιορτινὰ θὰ βάλουν, κι ὅλοι
θά ῾χουν ἀνάλαφρη καρδιά:
κοίτα στὸ δρόμο τὰ παιδιά,
κοίταξε τ᾿ ἄνθη στὸ περβόλι.
Τώρα καμπάνες ποὺ χτυπᾶνε
εἶναι ὁ θεὸς ἀληθινός.
Πέρα τὰ σύννεφα σκορπᾶνε
καὶ μεγαλώνει ὁ οὐρανός.
Ἄσε τὸν κόσμο στὴ χαρά του
κι ἔλα, ψυχή μου, νὰ σοῦ πῶ,
σὰν τραγουδάκι χαρωπό,
ἕνα τραγούδι τοῦ θανάτου.
You are currently viewing a placeholder content from YouTube. To access the actual content, click the button below. Please note that doing so will share data with third-party providers.
Ποίηση:Κώστας Καρυωτάκης
Μουσική:Κώστας Λειβαδάς
Η Δημουλά και τα απωθημένα μας φτερά – Ένα ποίημα για όσους φοβήθηκαν να πετάξουν
