Είναι αλήθεια, οι καιροί μας δεν ευνοούν τις μεγάλες θεωρίες. Κι όμως, αν σταθεί κανείς με προσοχή ίσως πίσω από μια βαριά κουρτίνα, σε μια κάμαρα που τη φωτίζει λιγοστό φως θα καταλάβει πως οι άνθρωποι πάντα θα αναζητούν μια κάποια τάξη στο χάος της ύπαρξης.
Είναι κάποιες στιγμές που οι φωνές του παρελθόντος επιστρέφουν, όχι για να μας θυμίσουν τι χάθηκε, αλλά για να μας διδάξουν πώς να σταθούμε με αξιοπρέπεια απέναντι στο πεπρωμένο μας. Ο Κωνσταντίνος Καβάφης, αυτός ο «ιδανικός και ανάξιος εραστής» της ιστορίας και της ομορφιάς, δεν έγραψε απλώς ποίηση. Φιλοτέχνησε έναν καθρέφτη για την ανθρώπινη αδυναμία και το μεγαλείο.
Όπως θα έλεγε και ο ίδιος, ας μην βιαστούμε το ταξίδι. Ας αφήσουμε κάθε φράση να βρει τον δικό της χώρο μέσα μας.
Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες: «Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα, θα…»
Τελειωμένα
Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λιώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μάς απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.
Αριστοτέλης: Κι όμως υπάρχουν 10 γεγονότα για τη ζωή του που πρέπει να ξέρεις
