Ορισμένα αποσπάσματα στην ποίηση έχουν τη δύναμη να σε στοιχειώνουν . Η φράση του Τ. Σ. Έλιοτ από τους Κούφιους ανθρώπους είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, δεν τη διαβάζεις απλώς, την κουβαλάς.
Ο Έλιοτ, με την αριστοτεχνική του ικανότητα να μεταμορφώνει την αποσύνθεση σε εικόνα, μιλά για μια ανθρωπότητα άδεια, χωρίς πυρήνα, χωρίς φλόγα «σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα». Η ποίηση γίνεται εφιάλτης σε αργή κίνηση, ένας καθρέφτης που δεν θέλεις αλλά και δεν μπορείς να αποφύγεις.
Το αληθινά αβάσταχτο δεν είναι η απελπισία που αποτυπώνει, αλλά η διαύγεια με την οποία μας δείχνει πως η ιστορία του κόσμου μπορεί να κλείσει , με ένα αδιόρατο, μοιραίο λυγμό. Σε αυτές τις λέξεις συναντάται η τραγωδία και η γοητεία του 20ού αιώνα: ο φόβος ενός πολιτισμού που έχασε την ψυχή του.
Δεν είναι τυχαίο που το ποίημα αυτό διαβάζεται ξανά και ξανά, γιατί σε αναγκάζει να σταθείς ενώπιον μιας αλήθειας που κανείς δεν αντέχει εύκολα να παραδεχτεί: την κενότητα που καραδοκεί πίσω από την πρόοδο, την απουσία που φωλιάζει πίσω από την εικόνα μας. Ας ρίξουμε ξανά μια ματιά στη φράση του: «Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι σκύβοντας μαζί, κεφαλοκαύκι άχυρο…».
Τ. Σ. Έλιοτ , «Άπαντα ποιήματα», εκδ. Κέδρος!
«Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι σκύβοντας μαζί, κεφαλοκαύκι άχυρο. Αλίμονο! Οι στεγνές φωνές μας, όταν ψιθυρίζουμε μαζί είναι ήσυχες και ανόητες σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί στο ξερό μας κελάρι.
Σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση.
Αυτοί που πέρασαν με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο Βασίλειο μας θυμούνται-αν καθόλου-όχι ως χαμένες βίαιες ψυχές, μα μονάχα ως κούφιους ανθρώπους τους βαλσαμωμένους ανθρώπους…»
«…Αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα σηκώνονται,
εδώ λαμβάνουν την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω από το σπίθισμα σβησμένου άστρου»
«…Mεταξύ ιδέας και πραγματικότητας μεταξύ κίνησης και δράσης πέφτει η Σκιά
Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο Μεταξύ αντίληψης και δημιουργίας μεταξύ κίνησης και απάντησης πέφτει η Σκιά
Η ζωή είναι πολύ μακριά
Μεταξύ πόθου και σπασμού
μεταξύ δύναμης και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας και πτώσης,
πέφτει η Σκιά
Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή είναι δική σου
αυτός είναι ο τρόπος που ο κόσμος τελειώνει
όχι με ένα κρότο αλλά με ένα λυγμό».
Διαβάστε περισσότερα λογοτεχνικά αριστουργήματα:
- 15 αποφθέγματα του Μπουκόφσκι που σε ξεβολεύουν: «Αν έχετε την ικανότητα να αγαπάτε, αγαπήστε πρώτα τον εαυτό σας»
- 30 αποφθέγματα του Ονορέ Ντε Μπαλζάκ: «Όσο πιο πολύ κρίνει ένας άντρας, τόσο λιγότερο…»
- Γιωσαφάτ: «Αν η σχέση με τη μάνα είναι καλή τον πρώτο χρόνο της ζωής σου τότε μαθαίνεις να…»
- Πώς θα καταλάβεις τι σημαίνει ζωή, σύμφωνα με τον Καζαντζάκη;
- Τζoν Στάινμπεκ: «Η γυναίκα κρατάει τη ζωή της στα χέρια της. Ο άντρας την…»
- Ζαν-Πωλ Ρίχτερ: «Τα γηρατειά είναι δυσάρεστα όχι γιατί δεν έχουν απολαύσεις, αλλά γιατί …»
- Ένα σπουδαίο δίδαγμα από το βιβλίο του Μπουκάι: «Εγώ είμαι υπεύθυνος για τη ζωή μου, για όλα μου τα βάσανα, για ό,τι…»
- Ζαν-Πωλ Ρίχτερ: «Τα γηρατειά είναι δυσάρεστα όχι γιατί δεν έχουν απολαύσεις, αλλά γιατί …»
