Ο «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» του Άλντους Χάξλεϋ ίσως είναι μια προειδοποιήση και το ερώτημα που θέτει είναι: ποιο αναισθητικό παίρνουμε σήμερα για να μη δούμε τη γύμνια μας;
Η προειδοποίηση δεν είναι για κάποιο μελλοντικό καθεστώς που θα μοιράζει παστίλιες αλλά πως κάθε κοιννία μπορεί να συμφωνήσει σιωπηρά ναρκώνοντας τα δύσκολα αισθήματα στο όνομα μιας ανέξοδης ευδαιμονίας, να μετατρέπει τη μήτερα σε αρνητικό σύμβολο, την εγγύτητα σε αήδια, τη λύπη σε βιοχημικό σφάλμα κι έτσι το ερώτημα μένει να αιωρείται: όταν χαθεί το φιαλίδιο που μας κρατά ήρεμους και συγκαταβατικούς θα έχουμε ακόμη φωνή για να ουρλιάξουμε;
Κι έτσι ο Χάξλεϋ στήνει μπροστά μας τη Λενίνα, εκπαιδευμένη να απεχθάνεται τη μητρότητα, να ντρέπεται για το γυμνό στήθος, να τρέμει μήπως λερωθεί από ανεπεξέργαστη ανθρώπινη οικείοτητα.
Το θαύμα του Χάξλεϋ είναι πως μας να νιώθουμε άβολα, όχι για τις αγριότητες των «απολίτιστων» αλλά για της τειρότητα ενός πολιτισμού που χειραγωγεί την ντροπή, που μετατρέπει το γάλα σε αταξινόμητο σκάνδαλο, γι’ ατό πριν καταδικάσουμε τη Λενίνα ας θυμηθούμε τι θα κάναμε εμείς στη θέση της.
(Διαβάστε το λογοτεχνικό απόσπασμα παρακάτω)
Ποιος φαντάστηκε πρώτος τον εφιάλτη του «1984»; Όχι δεν τα είπαν πρώτοι ο Χάξλεϋ και ο Όργουελ
Άλντους Χάξλεϋ, ο «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» – (μετάφραση: Β. Καζαντζή)
«Μα είναι φρικτό», ψιθύρισε η Λενίνα, «είναι φοβερό. Δεν θα έπρεπε να έχουμε έρθει εδώ». Έψαξε στην τσέπη της να βρει καμιά ταμπλέτα «σόμα», μα ανακάλυψε πως, από κάποια ασυγχώρητη αφηρημάδα, είχε αφήσει το φιαλίδιο στον Ξενώνα. Ο Μπέρναρντ έψαξε τις δικές του τσέπες, μα ήταν το ίδιο αδειανές. Κι έτσι η Λενίνα ήταν υποχρεωμένη να αντιμετωπίσει τη φρίκη του Μαλπαί, χωρίς την παρηγοριά της παστίλιας. Όλα την πλακώσανε με μιας. Να, εκεί, ήταν δυο νέες γυναίκες, και είχαν γυμνώσει το στήθος τους και βύζαιναν τα μωρά τους.
Η Λενίνα απέστρεψε το πρόσωπο, κατακόκκινη από ντροπή. Δεν είχε δει τέτοια αισχρότητα σ’ όλη τη ζωή της.
Εκείνο, όμως, που την εξόργισε, ακόμα περισσότερο, ήταν πως ο Μπέρναρντ, αντί ν’ αγνοήσει το θέαμα με κάποια διακριτικότητα, άρχισε να σχολιάζει αυτό το φρικαλέο φαινόμενο του ενδομητρογενούς βίου. Τώρα, που οι παστίλιες είχαν πάψει πια να επενεργούν, ένιωθε και ο ίδιος ντροπιασμένος για την αδυναμία που του είχε δείξει εκείνο το πρωί στο ξενοδοχείο, και λες και έκανε το παν για να παρουσιάζεται μπροστά της ισχυρός και καινοτόμος.
«Για κοίταξε μια όμορφη στιγμή ανθρώπινης οικειότητας», και η φωνή του έμοιαζε σκόπιμα προκλητική. «Τί έντονα συναισθήματα θα πρέπει να γεννάει! Συχνά συλλογίζομαι πως κάτι στερείται κανείς, με το να μην έχει μητέρα και ίσως και συ κάτι να στερήθηκες, Λενίνα, με το να μην νιώσεις τη μητρότητα. Το σκέφτεσαι; Να ‘χες και συ ένα μωρό, δικό σου, να το βυζαίνεις…».
«Μπέρναρντ, πώς τολμάς!».
Ανάμεσά τους πέρασε μια γριά με οφθαλμία και δερματίτιδα και το θέαμα την έκανε να δώσει τόπο στην οργή της.
«Πάμε να φύγουμε», τόν παρακάλεσε. «Δεν μ’ αρέσει καθόλου εδώ»
Διαβάστε περισσότερους λογοτεχνικούς θησαυρούς παρακάτω:
- Ο Καβάφης είχε προειδοποιήσει: «Θα ‘ρθει ο καιρός που…»
- Τι χάνουμε κάθε φορά που ερωτευόμαστε, σύμφωνα με τον Γιανναρά;
- Σκέφτεσαι υπερβολικά; Ο Ντοστογιέφσκι μάς λέει πως η υπερανάλυση οδηγεί…
- Μάγια Αγγέλου: «Ξεκινήστε να μιλάτε στους ανθρώπους αντί να…»
- Γιάννης Ρίτσος: «Κοριτσάκι μου, θέλω νὰ…» – Ένας πατέρας γράφει για το παιδί του
- «Μη δίνεις στα παιδιά σου τα καλύτερα πράγματα, δώσε τους …» – Τι έλεγαν παιδοψυχολόγοι και στοχαστές;
- Ο Πλάτων είχε προβλέψει την εποχή μας: «Καταλήγεις να σε κυβερνούν…»
- Όλα όσα νιώθεις τη Μεγάλη Εβδομάδα, τα έχει ήδη γράψει η Δημουλά
- 15 αποφθέγματα για να ξαναβρείς τον εαυτό σου όταν όλοι σε έχουν χάσει
- Οι αλήθειες του Γιωσαφάτ: «Σήμερα τα παιδιά είναι στερημένα, επειδή οι μητέρες τους…»
- Το βιβλίο που άλλαξε τη ζωή του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (αξίζει να το διαβάσεις)
- Άλαν Πόε: «Όλα τα βάσανα προέρχονται από τη…»
