Εκείνο το καλοκαίρι: Οδοιπορικό στις λέξεις τεσσάρων μεγάλων ποιητών

Το καλοκαίρι δεν είναι απλώς μια εποχή του ημερολογίου είναι μια ανεξέλεγκτη φυσική και συναισθηματική κατάσταση.

Είναι ένα σταυροδρόμι όπου συναντιούνται το εκτυφλωτικό φως, η αλμύρα, ο έρωτας και η αναπόφευκτη φθορά του χρόνου.

Στον ποιητικό λόγο, το καλοκαίρι λειτουργεί σαν ένας απέραντος καμβάς πάνω στον οποίο προβάλλονται οι πιο βαθιές υπαρξιακές μας αγωνίες. Άλλοτε γίνεται ο κλέφτης των αναμνήσεων, και άλλοτε ο μοναδικός εγγυητής της αθανασίας.

Μέσα από τους στίχους τεσσάρων σπουδαίων δημιουργών, ψηλαφίζουμε τις διαφορετικές όψεις αυτού του πυκνού, ζεστού χρόνου.

Δημήτρης Λιαντίνης: «Η αιτία, που ο σύγχρονος κόσμος πεθαίνει είναι ότι…»

Οδυσσέας Ελύτης – «Όλα τα πήρε το καλοκαίρι»

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι

τ’ άγριο μαλλί σου στην τρικυμία

το ραντεβού μας η ώρα μία

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι

τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι

την εκκλησούλα με το καντήλι

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι

κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι

με τα μισόλογα τα σβησμένα

τα καραβόπανα τα σχισμένα

Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια

όλα τα πήρε τα πήγε πέρα

τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα

Όλα τα πήρε το καλοκαίρι

κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι

Ουίλιαμ Σαίξπηρ – Σονέτο 18

Να σε συ­γκρί­νω με τη μέ­ρα τη κα­λο­και­ριά­τι­κη;

Πιο αγα­πη­μέ­νη έχεις μορ­φή και πιο τρα­βη­χτι­κή.

Άγριοι αέ­ρη­δες φυ­σούν

Και τα μι­κρά του Μάη μπου­μπού­κια τρέ­μουν,

Τα κα­λο­καί­ρια εί­ναι μι­κρά,

Κά­πο­τε λά­μπει καυ­τε­ρό το μά­τι τ’ ου­ρα­νού,

Κά­πο­τε η χρυ­σή θω­ριά του σκο­τει­νιά­ζει.

Έτσι και κά­θε ομορ­φιά, ομορ­φιά κά­πο­τε παύ­ει να ΄ναι.

Από τύ­χη ή κι απ’ της φύ­σης τα γυ­ρί­σμα­τα, μέ­νει αστό­λι­στη, ξε­φτί­ζει.

Μα το δι­κό σου αιώ­νιο κα­λο­καί­ρι πο­τέ του δε θα ξε­θω­ριά­σει,

Κι ού­τε θα χά­σεις όποια σου δό­θη­κε ομορ­φιά.

Πως στη σκιά του ο Θά­να­τος σε πή­ρε, δε θα καυ­χη­θεί

Στου χρό­νου το αιώ­νιο κύ­λι­σμα σαν με­γα­λώ­νεις.

Όσο ανα­σαί­νει άν­θρω­πος και μά­τια βλέ­πουν,

Τό­σο θα ζουν και τού­τοι οι στί­χοι, ζωή να δί­νουν

Και σ’ εσέ­να.

να νιώσω την αφή του ήλιου στο κορμί μου

να οσμιστώ δροσερές και χαλασμένες μυρωδιές

να γευτώ γλυκόξινες και πιπεράτες γεύσεις

ν’ ακούω τα τζιτζίκια ως τα κατάβαθα της νύχτας

να καταλαβαίνω τούς δικούς μου που αγαπώ

να μην αδημονώ μ’ αυτούς που με στηρίζουν

να σκέφτομαι κι εκείνους που θέλησα να ξεχάσω

να βρίσκω φίλους που έρχονται από μακριά

ν’ αφήνω κι άλλες ζωές να μπαίνουν στη δική μου

να κολυμπάω σε θάλασσες ζεστές

ν’ αντικρίζω φρέσκα σώματα γυμνά

ν’ αναπολήσω έρωτες, να ονειρευτώ καινούργιους

ν’ αντιληφθώ τα πράγματα που αλλάζουν.

Έτσι καθώς τα πρόφτασα αυτό το καλοκαίρι

λέω να ελπίζω για προσεχή Χριστούγεννα

για κάποια επόμενη Πρωτοχρονιά

– άσε να δούμε και για παραπέρα.

Αρσένι Ταρκόφσκι – «Πάει πια το καλοκαίρι»

Πάει πια το καλοκαίρι
θαρρείς και δεν υπήρξε.
Στη λιακάδα είναι ζεστά,
μα αυτό δε φτάνει.

Όλα γίναν τελικά,
πέσαν όλα στα χέρια μου
σαν φύλλο πενταπλό,
μα αυτό δε φτάνει.

Ό,τι κακό δε χάθηκε,
ό,τι καλό δεν ήταν μάταιο,
όλα λαμποκοπούν μες στο καθάριο φως,
μα αυτό δε φτάνει.

Η ζωή με περιμάζεψε
σώο μέσα στη φτερούγα της,
κι η τύχη μου πάντα βαστάει,
μα αυτό δε φτάνει.

Φύλλο δεν κάηκε,
κλαδί δεν τσάκισε…
Καθαρή σαν το γυαλί είναι η μέρα,
μα αυτό δε φτάνει.

Σίγκμουντ Φρόυντ: Ο άνθρωπος που διάβασε τις πιο σκοτεινές σου σκέψεις