Μπόρχες ζωή

Δε ζούμε τη ζωή μας όπως θέλουμε γιατί… – Ο Μπόρχες γυρίζει πίσω τον χρόνο

Δε ζούμε τη ζωή μας όπως θέλουμε γιατί τη φανταζόμαστε σαν πρόβα.

Αναβάλλουμε τα παγωτά για όταν θα προσέχουμε λιγότερο, τα ταξίδια για όταν θα έχουμε χρόνο, τα λάθη για όταν θα είμαστε έτοιμοι να τα αντέξουμε.

Κι έτσι γεμίζουμε τη ζωή με όρους, όχι με στιγμές. Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες στα 85 του δεν έγραψε ένα ποίημα για να μας μαλώσει. Έγραψε ένα ποίημα για να μας ψιθυρίσει κάτι που όλοι ξέρουμε αλλά φοβόμαστε να πούμε, πως δεν έφταιγε η ζωή  αλλά ο τρόπος που τη ζήσαμε.

Και μέσα από αυτή την ήσυχη, λυτρωτική εξομολόγηση μάς θυμίζει πως η ζωή δεν είναι μια γραμμική αφήγηση που την προγραμματίζεις, αλλά κάτι πιο απλό και τολμηρό, μια σειρά από στιγμές που είτε τις έζησες, είτε τις προσπέρασες.
(Διαβάστε τον Χόρχε Λουίς Μπόρχες παρακάτω)

Σοπενχάουερ: «Αυτό που οι άνθρωποι συνήθως αποκαλούν πεπρωμένο είναι…»

«Αν μπορούσα τη ζωή μου να ζήσω εξ’ αρχής,
στην επόμενη θα προσπαθούσα να κάνω λάθη πιο πολλά.

Τέλειος τόσο να ‘μαι δεν θα προσπαθούσα
και πιότερη ξεκούραση θ’ αποζητούσα.

Ανόητος θα ήμουν πιο πολύ απ’ ό,τι υπήρξα
και λίγα πράγματα στα σοβαρά θα έπαιρνα.

Πιο λίγο την υγεία μου θα πρόσεχα,
περισσότερο τον κίνδυνο θ’ αποζητούσα,
ταξίδια πιο πολλά θα έκανα.

Πιότερα δειλινά θ’ ατένιζα,
σε περισσότερα βουνά θ’ ανέβαινα,
σε περισσότερα ποτάμια θα βουτούσα.

Σε τόπους νέους πιο πολλούς θα πήγαινα,
θα ‘τρωγα παγωτά περισσότερα, λιγότερα κουκιά.

Προβλήματα θα είχα πιο πολλά πραγματικά
από εκείνα που στη φαντασία μόνο υπάρχουν.

Ήμουν απ’ τους ανθρώπους που έζησαν λογικά
και γόνιμα της ζωής κάθε στιγμή.

Είχα, βεβαίως, και στιγμές ευτυχισμένες.

Αν όμως ξαναγύριζα θα προσπαθούσα
μονάχα τις καλές στιγμές να έχω.

Γιατί, αν δεν το ξέρετε, μόνο από τούτες είν’ η ζωή φτιαγμένη:
από στιγμές. Το τώρα μην το χάνετε λοιπόν.

Ήμουνα ένας απ’ αυτούς που ποτέ τους,
πουθενά χωρίς θερμόμετρο δεν πάνε,
χωρίς τη θερμοφόρα,
χωρίς ομπρέλα κι αλεξίπτωτο.

Αν ζούσα τη ζωή ξανά, μ’ αποσκευές πιο λίγες θα ταξίδευα.

Αν ζούσα τη ζωή ξανά,
ξυπόλυτος θ’ άρχιζα να βαδίζω απ’ την αρχή της Άνοιξης
και θα συνέχιζα ξυπόλυτος ώς του φθινόπωρου το τέλος.

Πιότερες ώρες με τα περιστρεφόμενα αλογάκια θα βολτάριζα,
θ’ ατένιζα περισσότερες αυγές,
με περισσότερα παιδιά θα έπαιζα,
μια δεύτερη ζωή μπροστά μου αν είχα.

Μα είμαι, βλέπετε, ετών ογδόντα πέντε
και ξέρω πως πεθαίνω».

Ο Μπόρχες ξεδίπλωσε την σκέψη του με πολλούς τρόπους:

1. «Να είμαι μαζί σου και να μην είμαι μαζί σου είναι ο μόνος τρόπος που έχω για να μετρώ τον χρόνο.»

2. «Είσαι μία μία η κάθε στιγμή

3. «Να κοιμάσαι ευτυχισμένος. Να εκπέμπεις αγάπη. Να ξέρεις ότι είμαστε εδώ περαστικοί.»

4.«Κι αν για κάτι αξίζει να πονέσει κάποιος, ίσως αυτό να είναι η αγάπη: είτε αυτό σημαίνει πως οι καρδιές αδυνατούν να συνυπάρξουν, είτε γιατί στην αγάπη».

5. «Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι»

6. «Αξίζει τον κόπο να δυστυχήσεις πολλές φορές για να αισθανθείς ένα λεπτό ευτυχισμένος»

7. «Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ, αντί να περιμένεις κάποιον να σου φέρει λουλούδια.»

8. «Πρέπει να υποκριθώ ότι υπάρχουν κι άλλοι. Ψέματα. Μονάχα εσύ υπάρχεις.»

9. «Ευτυχισμένοι όσοι αγαπιούνται κι όσοι αγαπούν κι όσοι μπορούν να ξεπεράσουν την αγάπη.»

10.«Στην πραγματικότητα δεν είμαι σίγουρος ότι υπάρχω. Είμαι όλοι οι συγγραφείς που έχω διαβάσει, όλοι οι άνθρωποι που έχω γνωρίσει, όλες οι γυναίκες που έχω αγαπήσει- όλες οι πόλεις που έχω επισκεφθεί».

Διαβάστε περισσότερους λογοτεχνικούς θησαυρούς παρακάτω:

Φωτογραφία εξωφύλλου

Μοιράσου το

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ

YelloWizard.gr
YelloWizard.gr
YelloWizard.gr