«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος». Μετά αρχίζουν τα δύσκολα. Να παραμένεις άνθρωπος όταν φοβάσαι, όταν σε έχουν προδώσει, όταν η σιωπή σού εξασφαλίζει μια θέση και η αντίδραση απειλεί να σου τη στερήσει. Εκεί μας συναντά η Κατερίνα Γώγου. Στη στιγμή που έχουμε έτοιμη τη δικαιολογία μας και ψάχνουμε κάποιον να μας βεβαιώσει πως καλά κάναμε και σωπάσαμε.
Η Γώγου είναι οργισμένη, τρυφερή, σαρκαστική, ανυπόμονη. Μιλάει για εξουσία και τρόμο, κι ύστερα σε παίρνει από το χέρι να σου δείξει τα καλοκαιρινά θέατρα τον χειμώνα. Μέσα στην αγριότητα των λέξεών της επιμένει μια ανάγκη για συντροφιά, τόσο εκτεθειμένη που σχεδόν σε δυσκολεύει να την κοιτάξεις. Οι φίλοι, τα παιδιά, οι άνθρωποι έξω από τις κλειστές πόρτες βρίσκουν χώρο στους στίχους της μαζί με την οργή για όσα τους κρατούν εκεί.
Κατερίνα Γώγου: «Γι’αυτό αν τύχει και μ’αγαπήσεις, πρόσεχε σε παρακαλώ…πώς θα μ’αγκαλιάσεις»
12 αποφθέγματα της Κατερίνας Γώγου.
1. «Ποιος είναι ο λόγος της ποίησης που βγαίνει απ’ το ποιώ και που σημαίνει πράττω; Ζητάω την απάντηση απ’ τους ακινητοποιημένους.»
2. «Τρομοκρατία: εξουσιάζω δια της βίας. Τρόμου. Και τρομοκράτης τι θέλει να πει; Δε θέλω απάντηση απ’ αυτούς που την επινοήσανε. Ζητάω απάντηση απ’ τους λαχανιασμένους».
3. «Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών.»
4. «Η ζωή μας είναι άσκοπα λαχανητά σε κανονισμένες απεργίες ρουφιάνους και περιπολικά. Γι’ αυτό σου λέω. Την άλλη φορά που θα μας ρίξουνε να μην την κοπανήσουμε. Να ζυγιαστούμε. Μην ξεπουλήσουμε φτηνά το τομάρι μας ρε!»
(Τρία κλικ αριστερά)
5. «Άσπρη είναι η αρία φυλή, η σιωπή, τα λευκά κελιά, το ψύχος, το χιόνι, οι άσπρες μπλούζες των γιατρών, τα νεκροσέντονα, η ηρωίνη. Αυτά λίγο πρόχειρα
για την αποκατάσταση του μαύρου.»
(Το ξύλινο παλτό)
6. «Οι ρίζες είναι για να βγάζουμε κλαδιά και όχι για να επιστρέφουμε σ’ αυτές.»
(Τρία κλικ αριστερά)
7. «Ξέρω πως ποτέ δε σημαδεύουνε στα πόδια. Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νου σου ε;»
(Απόντες)
8. «Πάρε με λοιπόν από δω. Θέλω να σου δείξω τα καλοκαιριάτικα θέατρα, πώς ζούνε το χειμώνα. Πόσο άδεια είναι τα σχολικά όταν έχουν αργία κι όλους τους φίλους που φύγανε και δεν μπορούν πια να με προδώσουν. Πάμε από δω πάμε εκδρομή σε μέρος που δεν έγινε, αφού στο ‘χω γράψει στο ‘χω πει, όπου κι αν πάτησα άφηνα αίμα, γι’ αυτό δεν μπορώ ποτέ πού να σταθώ κι όλο αλλάζω σεντόνια.»
(Ιδιώνυμο)
εσύ είσαι η ελπίδα
Άκου, θα ‘ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δεν θα βγαίνουν στην τύχη,
δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ’ έξω…»
11.“Δέν έχω κανένα συναίσθημα. Δέν αυτοθαυμάζομαι ούτε αυτολυπούμαι. Μόνο παρατηρώ…”
12.“Εντάξει. Δεν κλαίμε. Μεγαλώσαμε. Μονάχα όταν βρέχει.”
Λιλή Ζωγράφου: 7 αποφθέγματα για όσες κουράστηκαν να παριστάνουν τη Σταχτοπούτα
