Ο αρχιτέκτονας του αδιανόητου: Μια Εισαγωγή στον κόσμο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες
Στην ιστορία της παγκόσμιας λογοτεχνίας, ελάχιστοι κατάφεραν να καταργήσουν τα σύνορα μεταξύ του ονείρου και της πραγματικότητας με την δεξιοτεχνία του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες. Ο Κολομβιανός νομπελίστας δεν υπήρξε απλώς ένας συγγραφέας, υπήρξε ο χαρτογράφος της ανθρώπινης ψυχής και ο οραματιστής του Μαγικού Ρεαλισμού. Μέσα από το Macondo και τις πολυδαίδαλες γενιές των Μπουενδία, μας δίδαξε πως το θαύμα δεν κατοικεί στο υπερφυσικό, αλλά στις μικρές, καθημερινές λεπτομέρειες της ύπαρξης που συχνά προσπερνάμε.
Η πένα του Μάρκες είχε την ιδιότητα να μεταβολίζει τη μοναξιά σε ποίηση και τον έρωτα σε μια δύναμη ικανή να νικήσει ακόμα και τη φθορά του χρόνου. Τα λόγια του δεν υπήρξαν ποτέ απλές αράδες σε χαρτί, αλλά αποστάγματα μιας βαθιάς, σχεδόν μεταφυσικής παρατήρησης της ζωής. Στα αποφθέγματά του, η σοφία παρουσιάζεταιως μια ψιθυριστή εξομολόγηση που μοιάζει να έρχεται από το μέλλον ή από κάποια ξεχασμένη ανάμνηση.
Στο άρθρο που ακολουθεί, επιχειρούμε μια περιήγηση στις πιο εμβληματικές σκέψεις του. Είναι οι φράσεις εκείνες που λειτούργησαν ως φάροι για γενιές αναγνωστών, υπενθυμίζοντάς μας πως, σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει παράλογος, η μόνη μας σωτηρία είναι η αφήγηση της δικής μας αλήθειας.
Η Πρωτοχρονιά του Κωστή Παλαμά: «Αγάπες πρώιμες, όψιμες, αλαργινοί καιροί…»
10 αποφθέγματα του αγαπημένου μας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
1.Τα χρήματα είναι τα περιττώματα του διαβόλου.
2.Αυτός που περιμένει πολύ, δεν πρέπει να περιμένει πολλά.
3.Μη σταματάς ποτέ να χαμογελάς. Επειδή δεν ξέρεις ποιος θα μπορούσε να ερωτευτεί το χαμόγελό σου.
4.Όλα τα ανθρώπινα πλάσματα έχουν τρεις ζωές: τη δημόσια, την ιδιωτική και τη μυστική.
5.Η φανταστική λογοτεχνία επινοήθηκε τη μέρα που ο Ιωνάς γύρισε σπίτι του και είπε στην γυναίκα του ότι άργησε τρεις μέρες επειδή τον είχε καταπιεί μια φάλαινα.
6.Κανείς δεν αξίζει τα δάκρυά σου, αλλά όποιος τα αξίζει δεν θα σε κάνει να κλάψεις.
7.Ήταν ακόμα πολύ νέος για να ξέρει ότι η μνήμη της καρδιάς εξαλείφει το κακό και μεγεθύνει το καλό, και ότι χάρη σ’ αυτό το τέχνασμα καταφέρνουμε να αντέξουμε το βάρος του παρελθόντος.
8.Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σε έβλεπα, θα σε αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν ο Κύριος να είναι ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα περνούσες αυτή την πόρτα, θα σε αγκάλιαζα, θα σε φιλούσα και θα σε καλούσα για άλλη μια φορά. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα κρατούσα κάθε λέξη για να μπορώ να την ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτή είναι η τελευταία φορά που σε βλέπω, θα σου έλεγα ότι σ’ αγαπώ και δεν θα υπέθετα ανόητα ότι το ξέρεις ήδη.
9.Δεν είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι σταματούν να κυνηγούν τα όνειρα επειδή γερνούν, γερνούν επειδή σταματούν να κυνηγούν τα όνειρα.
10.Κανένα φάρμακο δεν θεραπεύει αυτό που δεν μπορεί να θεραπεύσει η ευτυχία.
Στη «Σιωπή του έρωτα» με τον Όσκαρ Ουάιλντ: «κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια…»
