Η ωμή εκδοχή ενός κλασικού παραμυθιού και γιατί μας αφορά σήμερα
Υπάρχουν παραμύθια που διαβάζουμε ως παιδιά και τα βρίσκουμε τρυφερά, γλυκά, γεμάτα καμπανούλες και αγγέλους. Μετά μεγαλώνουμε, ανοίγουμε ξανά τις ίδιες σελίδες και ξαφνικά πέφτουμε πάνω σε μια άλλη ιστορία. Όπως όταν ανάβεις ένα φως σε ένα δωμάτιο που νόμιζες πως ξέρεις απ’ έξω, βλέπεις γωνίες που δεν είχες δει ποτέ. Σκιές που ήταν πάντα εκεί, απλώς δεν ήσουν στην σωστή ηλικία για να τις καταλάβεις.
Ένα τέτοιο παραμύθι είναι και το «Καρυοθραύστης» του E.T.A. Hoffmann. Στην εκδοχή της Disney μοιάζει με χορό, με ζάχαρη, με όνειρο. Στην πραγματικότητα, όμως, είναι ένα από τα πιο σκοτεινά χριστουγεννιάτικα παραμύθια που γράφτηκαν ποτέ.
22 ποιήματα για τα Χριστούγεννα – Καταγραφές μέσα από τα μάτια των ποιητών
Ο Καρυοθραύστης δεν είναι ήρωας μάλλον είναι κατάρα
Στο πρωτότυπο, ο Καρυοθραύστης δεν είναι ένα όμορφο μαγικό παιχνίδι. Είναι ένα παιδί παγιδευμένο σε ξύλινο σώμα, καταδικασμένο από μια μάγισσα επειδή τόλμησε να αντισταθεί στο Κακό. Ένας μικρός φυλακισμένος πρίγκιπας που μπορεί να σωθεί μόνο αν κάποιος τον δει πέρα από την ασχήμια του.
Από μόνο του, αυτό ακούγεται σαν παραβολή για όλους μας:
για τις ζωές που έκρυψαν οι οικογένειες κάτω από το δέντρο,
για τους ανθρώπους που κανείς δεν βλέπει πέρα από το «περίβλημα»,
για όσα σπάσαμε από φόβο και όχι από θυμό.
Ο βασιλιάς των Ποντικών δεν είναι απλός κακός είναι η νύχτα στα μάτια ενός παιδιού
Εκεί όπου στο μπαλέτο βλέπουμε μια χαριτωμένη μπαλαρίνα να περιστρέφεται κάτω από τη μουσική του Τσαϊκόφσκι, στο βιβλίο του Χόφμαν η ίδια σκηνή είναι βουτηγμένη στο σκοτάδι. Ο βασιλιάς των Ποντικών δεν είναι μια «καρικατούρα κακού» είναι η ίδια η νύχτα όπως τη βλέπει ένα παιδί, απέραντη, ακατανόητη, γεμάτη ήχους που δεν εξηγούνται.
Ο ποντικός ξεπροβάλλει μέσα στο σκοτάδι με μάτια που γυαλίζουν όχι απλώς για να τρομάξει, αλλά για να θυμίσει πως κάθε φόβος που κρύβουμε κάτω από το κρεβάτι, κάποτε, είχε πρόσωπο. Κι ίσως γι’ αυτό η φιγούρα του παραμένει τόσο ανήσυχη, επειδή σημαδεύει εκείνη την ηλικία όπου αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος δεν είναι μόνο φωτάκια και γιρλάντες. Είναι κι αυτό το άγνωστο που πρέπει να μάθουμε να διασχίζουμε μόνοι μας.
Η Κλάρα δεν ταξιδεύει σε «μαγικούς κόσμους» ξεκινά να χάνει την παιδικότητά της
Το ταξίδι της Κλάρας δεν είναι αθώο. Είναι το πρώτο βήμα προς την ενηλικίωση.Η σπηλιά των γλυκών και των ζαχαρωτών είναι το τελευταίο όνειρο πριν τη γνώση, πριν το σώμα αλλάξει, πριν το βλέμμα γίνει σοβαρό.
Γιατί μας αφορά αυτό σήμερα;
Επειδή τα Χριστούγεννα, όσο γλυκά κι αν τα θέλουμε, έχουν μέσα τους ένα ράγισμα.
Το ξέρει όποιος πέρασε έναν Δεκέμβρη μόνος.
Όποιος έχασε κάποιον.
Όποιος μεγάλωσε απότομα.
Όποιος έκανε τον απολογισμό μιας χρονιάς και δεν του άρεσε αυτό που είδε.
Η σκοτεινή εκδοχή των παραμυθιών δεν υπάρχει για να μας τρομάξει. Υπάρχει για να θυμίζει ότι η ζωή δεν είναι φτιαγμένη μόνο από φως κι όμως, επιμένει να λάμπει.
Το Χριστουγεννιάτικο Μινιόν για τα παιδιά των 80’s ήταν μια εμπειρία που δεν θα ζήσεις ποτέ (BINTEO)
