Από το Netflix στη βιβλιοθήκη: Ταινίες και σειρές που βασίστηκαν σε αγαπημένα βιβλία

Υπάρχει μια άγραφη συμφωνία ανάμεσα στον αναγνώστη και το βιβλίο του: «Κανείς δεν θα μπορέσει να απεικονίσει αυτό που νιώθω τώρα».

Κι όμως, κάποιες φορές, η κάμερα καταφέρνει να τρυπώσει στις λευκές σελίδες και να δώσει σάρκα και οστά στις σιωπές μας. Το Netflix, ανάμεσα στον θόρυβο των παραγωγών του, κρύβει μερικά διαμάντια που δεν «πρόδωσαν» ποτέ το αρχικό τους καταφύγιο.

Όταν ο Τομ Χανκς έπαιξε τον εγκληματία και θαυμαστή του Πόε η κωμωδία δεν έγινε μαύρη, αλλά επική!

The Pale Blue Eye: Στη σκιά του Edgar Allan Poe

Πριν ο Edgar Allan Poe γίνει ο πατέρας του αστυνομικού μυθιστορήματος, ήταν ένας νεαρός δόκιμος με μια ψυχή γεμάτη σκιές. Η ταινία, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Louis Bayard, είναι ένα οπτικό ποίημα. Με μια παλέτα από παγωμένο μπλε και βαθύ γκρι, μας μεταφέρει σε έναν κόσμο όπου ο θάνατος είναι τέχνη και η μοναξιά το μόνο ένδυμα. Εδώ, ο Πόε δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας αλλά η υπόσχεση της σκοτεινής λογοτεχνίας που θα ακολουθούσε. Ο Christian Bale παραδίδει μια ερμηνεία γεμάτη εσωτερική ένταση και σιωπηλό πένθος, ενώ ο Harry Melling ενσαρκώνει έναν νεαρό Πόε με μια σχεδόν απόκοσμη ευαισθησία, κάνοντάς μας να πιστέψουμε πως η ποίηση πηγάζει κατευθείαν από το βλέμμα του.

Όνειρα Τρένων: Η σιωπηλή μελαγχολία του Denis Johnson

Αν υπάρχει ένα κείμενο που συμπυκνώνει την ανθρώπινη απώλεια σε λίγες σελίδες, είναι τα Όνειρα Τρένων. Μέσα από την αισθητική των μεγάλων παραγωγών του Netflix που υμνούν την αμερικανική ύπαιθρο και την απομόνωση, η ιστορία του Ρόμπερτ Γκρέινερ μας θυμίζει πως η ζωή είναι ένα σφύριγμα τρένου μέσα στη νύχτα. Είναι η λογοτεχνία της «μικρής στιγμής» που γίνεται οικουμενική, ένα βιβλίο που αν το διαβάσεις μετά από μια ανάλογη ταινία, νιώθεις πως βρήκες το κομμάτι που έλειπε από το παζλ της ψυχής σου, συν του ότι δε θα σταματήσεις να κλαις καθόλη τη διάρκεια της ταινίας.

Alias Grace: Το κέντημα της αλήθειας

Η Margaret Atwood ξέρει να χτίζει φυλακές, κάποιες από πέτρα και κάποιες από λέξεις. Η μεταφορά του Alias Grace στη μικρή οθόνη είναι ένα μάθημα σεβασμού στο πρωτότυπο κείμενο. Κάθε βελονιά στο πάπλωμα της Γκρέις είναι και μια αμφιβολία: Είναι θύμα ή δολοφόνος;

Η Sarah Gadon είναι καθηλωτική στον ρόλο της Γκρέις, καταφέρνοντας με τις ανεπαίσθητες εκφράσεις του προσώπου της να ακροβατεί ανάμεσα στην αθωότητα και την απειλή, αφήνοντας τον θεατή μετέωρο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Η σειρά κράτησε την εσωτερική ένταση του βιβλίου, αφήνοντας τον θεατή – αναγνώστη να παλεύει με το δικό του ηθικό σκοτάδι.

Σκέφτομαι να βάλω τέλος (Iain Reid): Ο λαβύρινθος του μυαλού

Υπάρχουν βιβλία που ανυπομονείς να τα δεις  στην οθόνη σου  και το έργο του Iain Reid ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Η μεταφορά του από τον Charlie Kaufman στο Netflix είναι ένα υπαρξιακό κομψοτέχνημα. Σε ένα ταξίδι μέσα στο χιόνι και τη μοναξιά, η ταινία καταφέρνει να αποδώσει το αίσθημα της αποσύνθεσης που νιώθει κανείς όταν οι σκέψεις του γίνονται φυλακή. Είναι μια σπουδή πάνω στη μνήμη και τις χαμένες ευκαιρίες, μια οπτική εμπειρία που σε αναγκάζει να επιστρέψεις στο βιβλίο για να βρεις την έξοδο από τον λαβύρινθο.

Όσο για τους  Jessie Buckley και  Jesse Plemons, προσφέρουν δύο από τις πιο συγκλονιστικές ερμηνείες των τελευταίων ετών, αποτυπώνοντας με απόλυτη ακρίβεια την αμηχανία, τη θλίψη και τον τρόμο δύο ανθρώπων που χάνονται μέσα σε μια κοινή παραίσθηση.

Η Χαμένη Κόρη (Elena Ferrante): Η ωμή αλήθεια κάτω από τον ήλιο

Η Elena Ferrante έχει το σπάνιο χάρισμα να γράφει για τα πράγματα που οι περισσότεροι φοβούνται να ψιθυρίσουν. Η ταινία, γυρισμένη στις δικές μας ακτές, μεταφέρει με απόλυτο σεβασμό την ψυχολογική ένταση του βιβλίου. Δεν είναι μια ιστορία για «όμορφες διακοπές», αλλά ένα σκληρό ψυχογράφημα για τη μητρότητα, τις επιλογές και το παρελθόν που μας κυνηγά ακόμα και στην πιο ήσυχη παραλία. Η Olivia Colman, σε μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας της, μετατρέπει κάθε σιωπή της σε ένα οδυνηρό μάθημα υποκριτικής, αποκαλύπτοντας μέσα από τις ρωγμές της ερμηνείας της όλο το βάρος του βιβλίου της Ferrante.

Γιατί επιστρέφουμε στις σελίδες;

Μια καλή μεταφορά δεν αντικαθιστά το βιβλίο λειτουργεί σαν τον «προθάλαμο» ενός μεγάλου αρχοντικού. Η εικόνα μας δίνει το χρώμα, αλλά το χαρτί μας δίνει τη μυρωδιά. Επιστρέφουμε στη βιβλιοθήκη μας γιατί εκεί, ανάμεσα στις υπογραμμισμένες φράσεις, η ιστορία είναι μόνο δική μας.

Αν σου άρεσαν αυτές οι σειρές, πρέπει να διαβάσεις αυτά τα βιβλία (ή αλλιώς, όταν η τηλεόραση σου κλείνει το μάτι για να ανοίξεις ένα βιβλίο)