Υπάρχουν σειρές που δεν τελειώνουν με το τελευταίο επεισόδιο, συνεχίζονται στις σελίδες ενός βιβλίου. Οι ήρωές τους είναι φτιαγμένοι από το ίδιο υλικό που έπλασε η λογοτεχνία: ειρωνεία, τρυφερότητα, έλλειψη και λίγο χάος.
Αν είσαι από εκείνους που βλέπουν επεισόδια με τη σκέψη «μα αυτό θα μπορούσε να το έχει γράψει ο Καμύ», τότε ναι αυτό το άρθρο είναι ξεκάθαρα για σένα.
Αν σου άρεσε ο Dr. House, διάβασε: “Ο άνθρωπος που μπέρδεψε τη γυναίκα του με καπέλο” του Oliver Sacks.
Η πιο «ιατρική» σειρά της τηλεόρασης βασίζεται, χωρίς να το κρύβει, στη λογοτεχνία. Ο Dr. House είναι η ζωντανή μετενσάρκωση των περιστατικών του νευρολόγου Oliver Sacks: ανθρώπων που νοσούν, αλλά μέσα από την πάθησή τους αποκαλύπτουν κάτι βαθύτερα ανθρώπινο.
Σε ένα από τα επεισόδια, μια ιστορία του βιβλίου παρουσιάζεται σχεδόν αυτούσια. Ο Sacks περιγράφει την επιστήμη σαν τέχνη ενσυναίσθησης κι ο House, χωρίς να το ξέρει, συνεχίζει αυτή την παράδοση με τον πιο αντιφατικό τρόπο: θεραπεύοντας με κυνισμό ό,τι δεν χωράει στο έλεος.
Αν αγαπάς το Two and a Half Men, διάβασε: “Το ημερολόγιο ενός απατεώνα” του Τσαρλς Μπουκόφσκι
Ο Τσάρλι Χάρπερ είναι ο Μπουκόφσκι με πιο ακριβά σεντόνια. Το ίδιο χάος, η ίδια μοναξιά πίσω από τα αστεία, το ίδιο ποτήρι που δεν αδειάζει ποτέ. Ο Μπουκόφσκι γράφει για άντρες που πίνουν για να ξεχάσουν ότι διψούν για τρυφερότητα κι ο Τσάρλι είναι ένας απ’ αυτούς.
Διάβασε τον «απατεώνα» και θα καταλάβεις πως η κωμωδία της ματαιότητας προϋπήρχε, απλώς δεν είχε ακόμα laugh track.
Αν σου άρεσε το The Big Bang Theory, διάβασε: “Η ανάβαση του ανθρώπου” του Jacob Bronowski
Ο Σέλντον θα το λάτρευε. Το βιβλίο είναι μια ωδή στη λογική, στην επιστήμη και στο μεγαλείο του ανθρώπινου μυαλού αλλά και μια υπόμνηση πως η γνώση χωρίς ευαισθησία είναι κενό σύστημα εξισώσεων.
Όπως οι ήρωες της σειράς, ο Bronowski υπενθυμίζει ότι το σύμπαν δεν χρειάζεται μόνο μαθηματικούς, αλλά και ανθρώπους που μπορούν να γελάσουν με τα λάθη τους.
Two and a Half Men: 15 επικές ατάκες των Τσάρλι και Άλαν Χάρπερ
Αν σε συγκίνησε το The Bear, διάβασε: “Η τέχνη του να ζεις” του Επίκτητου
Μια κουζίνα που βράζει, ένας μάγειρας που παλεύει με τα φαντάσματά του, κι ένας φιλόσοφος από τη Ρώμη που μιλούσε για αυτοκυριαρχία.
Ο Επίκτητος θα αναγνώριζε στον Κάρμι έναν μαθητή του, έναν άνθρωπο που προσπαθεί να βρει την συνταγή για να μεταμορφώσει τη ψυχή του. Το βιβλίο δεν είναι «φιλοσοφία» με την ακαδημαϊκή έννοια, είναι ένας οδηγός για όποιον ζει μέσα στην ένταση και ψάχνει γεύση ισορροπίας.
Αν λάτρεψες τη Fleabag, διάβασε: “Η αρρώστια προς θάνατον” του Κίρκεγκορ
Αντί για ημερολόγιο, η Fleabag κρατάει μια κάμερα. Αντί για εξομολόγο, το κοινό. Ο Κίρκεγκορ έγραψε για την απελπισία σαν να ήταν ασθένεια κι εκείνη τη φοράει με στιλ. Το βιβλίο αυτό δεν διαβάζεται εύκολα, όπως ούτε κι η Fleabag βλέπεται άνετα. Αλλά και τα δύο σε κάνουν να κοιτάξεις την ενοχή σου με στοργή. Να την αγκαλιάσεις, γιατί μέσα της κρύβεται η πιο αληθινή μορφή ελευθερίας.
Αν σε μάγεψε το Mr. Robot, διάβασε: “Το παράλογο και ο άνθρωπος” του Albert Camus
Ο Έλιοτ είναι ένας σύγχρονος Μερσώ με πληκτρολόγιο. Δεν πιστεύει σε Θεό, ούτε σε ηθική, μόνο στο Ctrl + Alt + Delete.
Ο Καμύ θα τον αναγνώριζε αμέσως, είναι ο άνθρωπος που προσπαθεί να βρει νόημα στο τίποτα, κι όμως συνεχίζει να παλεύει.
Αν αποθέωσες το Succession, διάβασε: “Οι δαιμονισμένοι” του Ντοστογιέφσκι
Ο Λόγκαν Ρόι θα μπορούσε να είναι χαρακτήρας βγαλμένος από τις πιο σκοτεινές σελίδες του Ντοστογιέφσκι. Η εξουσία, το χρήμα, η αλαζονεία, όλα είναι συμπτώματα μιας ψυχής που πεινά για νόημα. Ο Ρώσος συγγραφέας το είχε καταλάβει πρώτος: η διαστροφή δεν είναι στην πολιτική, είναι στην οικογένεια. Κι ο Ντοστογιέφσκι έγραψε ό,τι ο Succession τόλμησε να δείξει.
Η τηλεόραση και τα βιβλία δεν είναι αντίπαλοι είναι δύο τρόποι να πεις την ίδια ιστορία. Ο ένας με κάμερα, ο άλλος με λέξεις. Κι αν υπάρχει ένα κοινό μάθημα σε όλα τα παραπάνω, είναι πως οι ιστορίες του κόσμου μαγεύουν με το ίδιο τρόπο την τηλεοπτική και λογοτεχνική ιστορία.
Η Μοντεσσόρι για τους γονείς που δουλεύουν: Να μεγαλώνεις ελεύθερα παιδιά χωρίς ενοχές
