Γιατί ερωτευόμαστε; Είναι άραγε η μοιραία συνάντηση δύο ψυχών ή μήπως μια σκηνοθετημένη κίνηση του υποσυνειδήτου μας; Στο εμβληματικό του βιβλίο «Μικρή Φιλοσοφία του Έρωτα» (Εκδόσεις Πατάκη), ο Αλαίν ντε Μποττόν τολμά να αποδομήσει τον ρομαντισμό, βάζοντας το συναίσθημα στο μικροσκόπιο της λογικής.
Μέσα από μια αφήγηση που ισορροπεί ανάμεσα στο μυθιστόρημα και το φιλοσοφικό δοκίμιο, ο συγγραφέας αποκαλύπτει πως ο έρωτας συχνά δεν είναι παρά ένας καθρέφτης των δικών μας ελλείψεων και μια απεγνωσμένη προσπάθεια να δραπετεύσουμε από τον εαυτό μας. Διαβάζοντας τα παρακάτω αποσπάσματα, ίσως ανακαλύψετε ότι η αρχή μιας σχέσης λέει περισσότερα για τη δική μας μοναξιά, παρά για το πρόσωπο που έχουμε απέναντί μας.
Αλαίν ντε Μποττόν: Μικρή Φιλοσοφία του Έρωτα
«Το ότι ερωτευόμαστε τόσο απότομα, οφείλεται μάλλον στο ότι η διάθεση για έρωτα έχει εκδηλωθεί πριν δούμε το προσφιλές πρόσωπο – η ανάγκη επινοεί τη λύση της.
Η εμφάνιση του προσφιλούς προσώπου δεν είναι παρά το δεύτερο στάδιο στην προγενέστερη ανάγκη να ερωτευτούμε.
Η ερωτική μας πείνα αρπάζεται από τα δικά του χαρακτηριστικά, και η λαχτάρα μας στερεοποιείται πάνω του».
«Σύμφωνα με τον Όσκαρ Ουάιλντ, κάθε φορά που ερωτευόμαστε, απαιτείται να θριαμβεύσει η ελπίδα επί της αυτογνωσίας.
Ερωτευόμαστε ελπίζοντας ότι δεν θα βρούμε στον άλλο όσα γνωρίζουμε ότι ενυπάρχουν σε μας: τη δειλία, την αδυναμία, την οκνηρία, την ανειλικρίνεια, τους συμβιβασμούς, την ωμή βλακεία.
Κυκλώνουμε σε ένα ερωτικό σιρίτι τον καλό μας ή την καλή μας, και αποφασίζουμε πως, κατά κάποιον απροσδιόριστο τρόπο, ότι περικλείεται από αυτό δεν θα βαρύνεται από τα δικά μας ελαττώματα και άρα θα είναι αξιέραστο.
Βρίσκουμε στο προσφιλές μας πρόσωπο μια τελειότητα που αδυνατούμε να την διακρίνουμε στον εαυτό μας και ελπίζουμε ότι, μέσω της ένωσης μας μαζί του, κάπως θα γίνει και θα καταφέρουμε να διατηρήσουμε (παρά τις αντενδείξεις της αυτογνωσίας μας) μια έστω επισφαλή πίστη στο ανθρώπινο γένος».
(Εκδόσεις Πατάκη)
Ο Σαρτρ για τις σχέσεις: «Η κόλαση είναι…» (και γιατί είχε δίκιο)
