Το έργο του Γιάλομ έχει τις ρίζες του στη βαθιά κληρονομιά της υπαρξιακής φιλοσοφίας, ιδίως στις ιδέες των Σόρεν Κίρκεγκωρ, Φρίντριχ Νίτσε, Μάρτιν Χάιντεγκερ και Ζαν-Πολ Σαρτρ.
Από αυτούς τους φιλοσόφους αφομοίωσε μια βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ύπαρξης, που καθορίζεται από την ελευθερία, την ευθύνη και τη συνεχή παρουσία του θανάτου.
Η έμφαση του Κίρκεγκωρ στην υποκειμενική εμπειρία του ατόμου και στο απαραίτητο «άλμα πίστης» για την αποδοχή της ύπαρξής του επηρέασε βαθιά τον Γιάλομ. Τον προσέλκυσε η έμφαση του Κίρκεγκωρ στην ανωτερότητα της σύνδεσης του ατόμου με το Απόλυτο (Θεό) σε σύγκριση με τα αφηρημένα πνευματικά πλαίσια.
Η εικονοκλαστική κριτική του Νίτσε για τη συμβατική ηθική και η έκκλησή του να αγκαλιάσουμε τη ζωή στην τραγική της ομορφιά επηρέασαν βαθιά τον Γιάλομ. Η έννοια του Νίτσε για την αυτο-υπέρβαση και η απεικόνιση του «κυρίαρχου ατόμου» που δημιουργεί νόημα εν μέσω του «θανάτου του Θεού» διαμόρφωσαν την αντίληψη του Γιάλομ για τη θεραπευτική διαδικασία ως ένα πεδίο για την αντιμετώπιση και την υπέρβαση της υπαρξιακής δυστυχίας.
Αντίστοιχα η έννοια του Σαρτρ για την ανθρώπινη ελευθερία και ευθύνη επηρέασε σημαντικά τον Γιάλομ. Η διάσημη δήλωση του Σαρτρ «η ύπαρξη προηγείται της ουσίας» αντικατοπτρίζει την υπαρξιακή προοπτική ότι τα άτομα διαθέτουν την εγγενή ελευθερία να κατασκευάζουν το νόημα της ζωής τους μέσω των αποφάσεων και των πράξεών τους. Αυτή η κατανόηση είναι κεντρική στη θεραπευτική μέθοδο του Γιάλομ, η οποία δίνει έμφαση στην αντιμετώπιση και την αποδοχή της ελευθερίας και της ευθύνης που είναι εγγενείς στην ύπαρξη.
Θεωρεί ότι η εργασία με τους ασθενείς είναι εξαιρετικά σημαντική: «Σπάνια ακούω θεραπευτές να παραπονιούνται για έλλειψη νοήματος. Ζούμε μια ζωή αφιερωμένη στην εξυπηρέτηση, στην οποία εστιάζουμε την προσοχή μας στις ανάγκες των άλλων. Απολαμβάνουμε όχι μόνο το να βοηθάμε τους ασθενείς μας να αλλάξουν, αλλά και το να ελπίζουμε ότι οι αλλαγές τους θα έχουν αντίκτυπο και σε άλλους».
(Διαβάστε τα αποφθέγματά του παρακάτω)
Ίρβιον Γιάλομ – «Στον Κήπο του Επίκουρου. Αφήνοντας πίσω τον τρόμο του θανάτου».
Σε κάποια στιγμή της ζωής – μερικές φορές στα πρώτα μας χρόνια, άλλοτε όψιμα – είναι βέβαιο ότι όλοι μας θα ξυπνήσουμε και θα αντιληφθούμε τη θνητότητά μας. Είναι τόσο πολλά αυτά που την πυροδοτούν: μια ματιά στον καθρέφτη που δείχνει το σαγόνι μας να κρεμάει, τα μαλλιά μας ν’ ασπρίζουν, τους ώμους να καμπουριάζουν.
Η παρέλαση των γενεθλίων, ιδίως όσων αφορούν στρογγυλές δεκαετίες – πενήντα, εξήντα, εβδομήντα.
Η συνάντηση μ’ ένα φίλο που έχεις καιρό να τον δεις και σε σοκάρει το πόσο έχει γεράσει.
Όταν βλέπεις παλιές φωτογραφίες του εαυτού σου και των ανθρώπων που γέμιζαν την παιδική σου ηλικία κι είναι πια από καιρό νεκροί.
Μια συνάντηση με τον Κύριο Θάνατο σ’ ένα όνειρο.
Τι νιώθει κανείς, όταν έχει μια τέτοια εμπειρία; Και τι κάνει γι’ αυτό;
Βυθίζεται σε μια φρενιτιώδη δραστηριότητα, για να εξαντλήσει το άγχος και ν’ αποφύγει το θέμα;
Προσπαθεί ν’ απομακρύνει τις ρυτίδες με αισθητική χειρουργική ή να βάψει τα μαλλιά του;
Αποφασίζει να παραμείνει για μερικά χρόνια στην ηλικία των τριανταεννέα ετών;
Περισπά πολύ γρήγορα τον εαυτό του με τη δουλειά και τη ρουτίνα της καθημερινής ζωής;
Σβήνει από τη μνήμη του κάθε τέτοια εμπειρία;
Αγνοεί τα όνειρά του;
Σας προτρέπω να μη περισπάτε τον εαυτό σας.
Το αντίθετο, γευτείτε την αφύπνισή σας. Εκμεταλλευτείτε την.
Κάντε ένα σταμάτημα, καθώς κοιτάζετε τη φωτογραφία του νεότερου εαυτού σας. Αφήστε την έντονη στιγμή να σας κατακλύσει και παρατείνετέ τη λιγάκι. Γευτείτε και τη γλυκύτητά της μαζί με την πικρή της γεύση.
Μην ξεχνάτε το πλεονέκτημα που προσφέρει το να παραμείνετε εν επίγνωση του θανάτου, το ν’ αγκαλιάσετε τη σκιά του.
Μια τέτοια επίγνωση μπορεί ν’ αφομοιώσει το σκοτάδι με τη σπίθα σας για ζωή και να βελτιώσει τη ζωή σας, όσο ακόμα την έχετε.
Ο καλύτερος τρόπος για να εκτιμήσουμε τη ζωή, για ν’ αγαπήσουμε οτιδήποτε πολύ βαθιά, είναι να έχουμε επίγνωση ότι οι εμπειρίες αυτές είναι προορισμένες να χαθούν.
Έχω πολλές φορές εκπλαγεί ευχάριστα βλέποντας έναν ασθενή να κάνει ουσιαστικές θετικές αλλαγές πολύ αργά στη ζωή του, ακόμα και κοντά στον θάνατο.
Ποτέ δεν είναι πολύ αργά. Ποτέ δεν είμαστε πολύ γέροι για κάτι τέτοιο.
Διαβάστε κι άλλα άρθρα που αγαπήσαν οι αναγνώστες μας:
- Όσκαρ Ουάιλντ: «Ο δεσμός κάθε συντροφικότητας, είτε στο γάμο είτε στη φιλία, είναι …»
- «Η μητέρα που προσπαθεί να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής της κόρης της παίρνει…» – Το βιβλίο που μίλησε σε χιλιάδες γυναίκες
- Σταμάτα να φοβάσαι τα γηρατειά – O Σοπενχάουερ θα σου αλλάξει γνώμη
- Winnicott: «Αν οι μητέρες καλούνται να κάνουν αυτό ή εκείνο χάνουν την …»
- Το «Κρυφό Σχολειό» είναι μύθος και αυτά είναι τα 10 πραγματικά σχολεία που «έσωσαν» τα γράμματα
- Ο Καρλ Γιούνγκ είχε προειδοποιήσει πως θα ‘ρθει μια εποχή που οι γονείς θα μεγαλώνουν παιδιά για να
- Σοπενχάουερ: «Όταν όμως η αποτυχία είναι ολοφάνερη, τότε κάποιοι ελπίζουν να…»
- 15 ειλικρινείς φράσεις του Έκο: «Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης … είναι η εισβολή των…»
- ΄Ερμαν Έσσε: «Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα…»
