Υπάρχουν συναισθήματα που δεν γεννήθηκαν για να αντέξουν στον χρόνο, αλλά για να φωτίσουν μια μοναδική, φευγαλέα στιγμή πριν επιστρέψουν στη σιωπή.
Στην «ᾨδὴ Σ᾿ Ἕνα Χαμένον Ἔρωτα», ο Άγγελος Σικελιανός αιχμαλωτίζει με αριστοτεχνικό τρόπο ακριβώς αυτή την εύθραυστη φύση της αγάπης και της απώλειας.
Απομακρυσμένος από τον κατοπινό, βροντερό και μυστικιστικό λυρισμό του, ο ποιητής εδώ υφαίνει ένα σκηνικό σχεδόν αιθέριο. Χρησιμοποιεί την εικόνα μιας φτερωτής, αγγελικής οπτασίας που αναδύεται μέσα από αχνά σύννεφα. Η παρουσία της είναι δειλή και μελαγχολική, σαν έναν «χλωμό ήλιο» που σκορπά μια θαμπή, αβέβαιη αυγή.
Αλμπέρ Καμύ: Ποιο είναι το μοναδικό φιλοσοφικό πρόβλημα του ανθρώπου;
ᾨδὴ Σ Ἕνα Χαμένον Ἔρωτα
Ἕνας χλωμὸς ἥλιος ἐφάνηκες
καὶ σκόρπισες θαμπὴν αὐγὴ
ἀνάμεσα ἀπ᾿ τ᾿ ἀχνὰ σύννεφα
ποὺ τὸ κορμάκι σου εἶχε βγεῖ.
Τὰ φτερουγάκια σου ἀνασήκωσες,
τ᾿ ἀλαφροκίνησες λευκά,
σὰ γιὰ νὰ διώξεις κάποιον ὄνειρο
κι ἔπειτα πάνω τους γλυκὰ
τὰ ὁλόξανθα μαλλάκια ἀκούμπησες.
Μὰ πρὶν ἀρχίσει νὰ φυσᾶ,
ἀπ᾿ τὰ ματάκια σου ὅπως τά ῾κλεισες
ἡ πρώτη στάλαξε δροσιά.
Κι ὅπως τὰ σύννεφα σὲ ζώσανε
πυκνά, μὲ ἀργότατη σιωπὴ
ἐχάθηκες τὴ πρώτη χύνοντας
μὲ τὸ φτερούγισμα, ἀστραπή.
Το βάρος των επιλογών μας: 10 αλήθειες από τον Μίλαν Κούντερα
