Το να αγαπάς μοιάζει όλο και πιο δύσκολο στη σημερινή εποχή. Αναρωτιόμαστε τελικά, μήπως αυτό ίσχυε από πάντα ;
Τα άτομα συχνά προτιμούν την συναισθηματική εμπειρία της αδρεναλίνης που προσφέρει ο έρωτας. Η υπερβολική εξάρτηση από τα συναισθήματα συχνά θολώνει την αντίληψή μας για την πραγματικότητα. Ωστόσο, ο πραγματικός υποκινητής αυτής της συμπεριφοράς είναι τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Η αληθινή αγάπη χαρακτηρίζεται από την ανακούφιση των φόβων μας, την παροχή ασφάλειας και τη φιλία. Ο Έριχ Φρομ υποστήριξε ότι για να αγαπάμε τους άλλους, πρέπει πρώτα να καλλιεργήσουμε την αγάπη για τον εαυτό μας στη μοναξιά. Έτσι, η ικανότητα να αγαπάμε τον εαυτό μας στη μοναξιά αποτελεί τη βάση για μια ευρύτερη αγάπη, καθώς ανακουφίζει τις ανασφάλειες που σχετίζονται με τη μοναξιά, την εξωτερική εμφάνιση και τα υλικά αγαθά.
Η δεκαετία του 1950 ήταν μια περίοδος που ακολούθησε αμέσως μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Όλα εξελίσσονταν, μεταμορφώνονταν και προχωρούσαν. Η εποχή του καπιταλισμού βρισκόταν στο απόγειό της. Κατά συνέπεια, η δομή της οικογένειας υπέστη μετασχηματισμό. Τον 19ο αιώνα, το κύριο κίνητρο για τη δημιουργία μιας οικογένειας ήταν ο σεβασμός και η κοινωνική θέση. Ωστόσο, στη δεκαετία του 1950, οι κοινωνικές νόρμες εξελίχθηκαν.
Η ιδέα του Σίγκμουντ Φρόιντ για το ασυνείδητο μεταμόρφωσε ριζικά τις παραδοσιακές εκφράσεις της αγάπης. Η εξέλιξη των εννοιών του Φρόυντ από τον Έριχ Φρομ ήταν μια λογική συνέπεια. Το 1956, ο Έριχ Φρομ έγραψε το βιβλίο «Η τέχνη της αγάπης». Σε αυτό το έργο, ο Φρομ παρουσιάζει τη θεωρία του για την αγάπη, αναφερόμενος παράλληλα στις απόψεις άλλων ψυχολόγων και διανοουμένων.
Διαφωνεί με τον Φρόυντ, υποστηρίζοντας ότι η ανθρώπινη φύση χαρακτηρίζεται από πάθος, ενώ οι ανησυχίες προέρχονται από πολιτισμικές επιρροές. Κατά συνέπεια, ο αναγνώστης εξετάζει το θέμα του έρωτα από διάφορες οπτικές γωνίες και μπορεί να επιλέξει την άποψη που του ταιριάζει περισσότερο.
(Διαβάστε τις σκέψεις του Έριχ Φρομ παρακάτω)
Δεν πήρες αγάπη από τη μητέρα σου; Ο Έριχ Φρομ αναλύει μια από τις μεγαλύτερες πληγές
Έριχ Φρομ, Η Τέχνη της Αγάπης.
Αν παραδεχτούμε ότι η αγάπη για τον εαυτό μας και η αγάπη για τους άλλους είναι καταρχή συνυφασμένες, πώς εξηγείται ο εγωισμός, που ολοφάνερα αποκλείει κάθε γνήσιο γνήσιο ενδιαφέρον για τους άλλους;
Ο εγωιστής ενδιαφέρεται μόνο για τον εαυτό του, θέλει το καθετί για τον εαυτό του, δε νιώθει καμιά ευχαρίστηση στο δόσιμο και χαίρεται μόνο όταν παίρνει.
Βλέπει τον εξωτερικό κόσμο μόνο από την άποψη του τι μπορεί να πάρει από αυτόν.
Του λείπει το ενδιαφέρον για τις ανάγκες των άλλων κι ο σεβασμός για την αξιοπρέπεια και ακεραιότητά τους.
Τίποτ’ άλλο δε μπορεί να δει πέρα από τον εαυτό του, κρίνει τον καθένα και το καθετί σε σχέση με τη χρησιμότητα που έχουν για αυτόν.
Είναι βασικά ανίκανος να αγαπήσει.
Αυτό δεν αποδεικνύει ότι το ενδιαφέρον για τους άλλους και το ενδιαφέρον για τον εαυτό μας είναι αντιφατικά, αλληλοσυγκρουόμενα;
Θα ήταν πράγματι έτσι, αν ο εγωισμός και η αγάπη στον εαυτό μας ήταν ταυτόσημα.
Ακριβώς όμως αυτός ο ισχυρισμός είναι η μεγάλη πλάνη που οδήγησε σε πολλά λαθεμένα συμπεράσματα, που έχουν σχέση με το πρόβλημά μας.
Εγωισμός και αγάπη στον εαυτό μας, μακριά από το να είναι ταυτόσημα, είναι στην πραγματικότητα αντίθετα.
Το εγωιστικό άτομο δεν αγαπά τον εαυτό του πάρα πολύ, τον αγαπά ελάχιστα.
Στην πραγματικότητα μισεί τον εαυτό του.
Αυτή η έλλειψη αγάπης και φροντίδας για τον εαυτό του, που είναι μόνο μία έκφραση της έλλειψης δημιουργικού προσανατολισμού του, του δημιουργεί το συναίσθημα του κενού και της απογοήτευσης.
Είναι αναγκαστικά δυστυχισμένος άνθρωπος και αγωνιά να αρπάξει από τη ζωή ικανοποιήσεις, που ο ίδιος εμποδίζει τον εαυτό του να απολαύσει.
Φαίνεται να ενδιαφέρεται υπερβολικά για τον εαυτό του, στην πραγματικότητα όμως κάνει μόνο μία ανεπιτυχή προσπάθεια να καλύψει και να αναπληρώσει την αποτυχία του στο να φροντίσει για τον πραγματικό εαυτό του.
Ο Φρόυντ παραδέχεται ότι το εγωιστικό άτομο είναι ναρκισσιστικό, με την έννοια ότι έχει αποσύρει την αγάπη του από τους άλλους και την έστρεψε προς τον εαυτό του.
Είναι αλήθεια ότι οι εγωιστές είναι ανίκανοι να αγαπήσουν άλλους, αλλ’ όμως είναι και ανίκανοι ν’ αγαπήσουν τους εαυτούς τους.
Διαβάστε κι άλλα άρθρα που αγαπήσαν οι αναγνώστες μας:
- Όσκαρ Ουάιλντ: «Ο δεσμός κάθε συντροφικότητας, είτε στο γάμο είτε στη φιλία, είναι …»
- «Η μητέρα που προσπαθεί να ελέγξει κάθε πτυχή της ζωής της κόρης της παίρνει…» – Το βιβλίο που μίλησε σε χιλιάδες γυναίκες
- Σταμάτα να φοβάσαι τα γηρατειά – O Σοπενχάουερ θα σου αλλάξει γνώμη
- Winnicott: «Αν οι μητέρες καλούνται να κάνουν αυτό ή εκείνο χάνουν την …»
- Το «Κρυφό Σχολειό» είναι μύθος και αυτά είναι τα 10 πραγματικά σχολεία που «έσωσαν» τα γράμματα
- Ο Καρλ Γιούνγκ είχε προειδοποιήσει πως θα ‘ρθει μια εποχή που οι γονείς θα μεγαλώνουν παιδιά για να
- Σοπενχάουερ: «Όταν όμως η αποτυχία είναι ολοφάνερη, τότε κάποιοι ελπίζουν να…»
- 15 ειλικρινείς φράσεις του Έκο: «Οι ιστότοποι κοινωνικής δικτύωσης … είναι η εισβολή των…»
- ΄Ερμαν Έσσε: «Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα…»
