Ένα ποίημα του Καβάφη για την ώρα της βροχής: «Θόλωσ’ απ’ τα πολλά νερά του…»

Για κάποιον λόγο όταν πέφτει η βροχή επιθυμώ να χαθώ μέσα σ’ ένα ποίημα του Καβάφη, να νιώσω τη θαλπωρή του να βιώσω αυτή την ιδιαίτερη σιωπή που αποκάλυπτε αρχέγονα μυστικά.

Σαν ιεροτελεστία μοιάζει η ανάγνωση και κατανόηση των ποιημάτων του, καταλήγω σ’ αυτό το συμπέρασμα συχνά, ιδίως όταν πρέπει να περιγράψω την παλέτα των χρωμάτων που αναδύονται από τις λέξεις του.

Τώρα, που τα πρωτοβρόχια κάνουν δειλά την εμφάνισή τους θα ακολουθήσω ξανά αυτή την μυστική τελετή, ελπίζω να συνοραματιστούμε και να διαβάσουμε παρέα λίγο ακόμη Καβάφη!

Χωρίς αυτά τα 11 ποιήματα του Καβάφη δε διαβάζεις σωστά την «Ιθάκη» μέσα σου

Κ. Π. Καβάφης, «Βροχή» (Από τα Κρυμμένα Ποιήματα, Ίκαρος 1993)

έχει λιγνά δυο δένδρα
μικρό ένα περιβόλι·
και κάμνει εκεί της εξοχής
μια παρωδία το νερό
μπαίνοντας σε κλωνάρια
οπού δεν έχουν μυστικά·
ποτίζοντας τες ρίζες
που έχουν ασθενικό χυμό·
τρέχοντας εις το φύλλωμα
που με κλωστές δεμένο
πεζό και μελαγχολικό
κρεμνά στα παραθύρια·
και πλένοντας καχεκτικά
φυτά που μες σε γλάστρες
τα ’στησ’ αράδα-αράδα
μια φρόνιμη νοικοκυρά.

Βροχή, που τα μικρά παιδιά
κοιτάζουνε χαρούμενα
μέσ’ από κάμαρη ζεστή,
κι όσο πληθαίνει το νερό
και πέφτει πιο μεγάλα,
χτυπούν τα χέρια και πηδούν.
Βροχή, που ακούν οι γέροι
με σκυθρωπήν υπομονή,
με βαρεμό κι ανία·
γιατί εκείνοι από ένστικτον
δεν αγαπούνε διόλου
βρεμμένο χώμα και σκιές.

Βροχή, βροχή — εξακολουθεί
πάντα ραγδαία να βρέχει.
Μα τώρα πια δεν βλέπω.
Θόλωσ’ απ’ τα πολλά νερά
του παραθύρου το υαλί.
Στην επιφάνειά του
τρέχουν, γλιστρούν, κι απλώνονται
κι ανεβοκατεβαίνουν
ρανίδες σκορπισμένες
και κάθε μια λεκιάζει
και κάθε μια θαμπώνει.
Και μόλις πλέον φαίνεται
θολά-θολά ο δρόμος
και μες σε πάχνη νερουλή
τα σπίτια και τ’ αμάξια.

Διαβάστε περισσότερα αποσπάσματα παρακάτω:

Φωτογραφία εξωφύλλου