Υπάρχει ένας πόνος, εκείνο το μόνιμο αίσθημα ότι κάτι λείπει ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν «στη θέση τους».
Ο Έκχαρτ Τόλε τολμά να το ονομάσει χωρίς παρηγορητικές λέξεις, είναι ο πόνος του εγώ. Και ίσως γι’ αυτό αναγνωρίζεται τόσο εύκολα γιατί όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε ζήσει μέσα του.
Το απόσπασμα αυτό δεν μιλά για αποτυχία, αλλά για μια παγίδα επιτυχίας. Για τη στιγμή που αποκτάς όσα νόμιζες πως θα σε ολοκληρώσουν και συνειδητοποιείς ότι η τρύπα μέσα σου όχι μόνο δεν έκλεισε, αλλά δεν είχε ποτέ πάτο. Ο Τόλε αποκαλύπτει το λάθος σημείο αναζήτησης. Μας δείχνει πώς το εγώ, πεινασμένο και ανήσυχο, χτίζει ταυτότητες από ρόλους, αντικείμενα, σχέσεις και πεποιθήσεις, μόνο και μόνο για να επιβιώσει.
«Η Δύναμη του Τώρα» – Έκχαρτ Τόλε
Μια άλλη πλευρά του συναισθηματικού πόνου που αποτελεί εγγενές μέρος του εγωικού νου ειναι μια βαθιά αίσθηση έλλειψης ή ατέλειας, μια αίσθηση μη πληρότητας. Σε κάποιους ανθρώπους αυτό είναι συνειδητό, σε άλλους ασυνείδητο. Αν είναι συνειδητό, εκδηλώνεται με ένα ανησυχητικό και μόνιμο αίσθημα απαξίας και ανεπάρκειας.
Αν είναι ασυνείδητο, γίνεται αισθητό έμμεσα, σαν μια έντονη επιθυμία και ανάγκη. Και στις δυο περιπτώσεις οι άνθρωποι μπαίνουν συχνά σε μια ψυχαναγκαστική επιδίωξη να ικανοποιήσουν το εγώ και σε μια αναζήτηση πραγμάτων με τα οποία θα ταυτιστούν για να γεμίσουν αυτή την τρύπα που αισθάνονται μέσα τους.
Έτσι, πασχίζουν να αποκτήσουν περιουσία, χρήματα, επιτυχία, εξουσία, αναγνώριση ή μια ιδιαίτερη σχέση, βασικά για να μπορέσουν να νιώσουν καλύτερα για τον εαυτό του, να νιώσουν πλήρεις. Όμως, ακόμα κι όταν τα αποκτούν όλα αυτά, σύντομα ανακαλύπτουν ότι η τρύπα είναι ακόμα εκεί, ότι δεν έχει πάτο. Τότε βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί δεν μπορούν πια να εξαπατούν τον εαυτό τους. Ή, μάλλον, μπορούν αλλά τους είναι όλο και πιο δύσκολο.
Όσο ο εγωικός νους κυβερνάει τη ζωή σου, δεν μπορείς να είσαι πραγματικά ήσυχος. Δεν μπορείς να είσαι ήρεμος ή ικανοποιημένος, παρά μόνο για σύντομα διαλείμματα, όταν αποκτάς αυτό που θέλεις, όταν ένας πόθος σου εχει μόλις εκπληρωθεί. Το εγώ ταυτίζεται με εξωτερικά πράγματα. Χρειάζεται να δέχεται υπεράσπιση και να τρέφεται συνεχώς.
Οι πιο κοινές ταυτίσεις του εγώ έχουν να κάνουν με τα υπάρχοντα σου, με τη δουλειά που κάνεις, με την κοινωνική θέση και αναγνώριση, τη γνώση και την παιδεία, την εξωτερική εμφάνιση, τις ιδιαίτερες ικανότητες, τις σχέσεις, την προσωπική και οικογενειακή ιστορία, τα συστήματα πεποιθήσεων, και συχνά επίσης με πολιτικές, εθνικιστικές, φυλετικές, θρησκευτικές και άλλες συλλογικές ταυτίσεις. Τίποτα απ όλα αυτά δεν είσαι εσύ.
Σου φαίνεται τρομακτικό αυτό; Ή μήπως σε ανακουφίζει που το μαθαίνεις; Αργά ή γρήγορα, θα χρειαστεί να τα εγκαταλείψεις όλα αυτά. Ίσως ακόμα να σου φαίνεται δύσκολο να το πιστέψεις, και σίγουρα δε σου ζητάω να πιστέψεις ότι η ταυτότητα σου δεν μπορεί να βρεθεί σε οποιοδήποτε από αυτά τα πράγματα. Θα μάθεις μόνος σου την αλήθεια αυτού που λέω.
Θα τη μάθεις την τελευταία στιγμή, όταν θα νιώθεις το θάνατο να πλησιάζει. Ό θάνατος σε απογυμνώνει από όλα αυτά που δεν είσαι εσύ. Το μυστικό της ζωής είναι να “πεθάνεις, πριν πεθάνεις” και να ανακαλύψεις ότι δεν υπάρχει θάνατος.
