Ο Άρθουρ Μίλερ έγραφε με τη σαφήνεια ενός δικαστηρίου και τη συνείδηση ενός ποιητή.
Οι χαρακτήρες του πωλητές, λιμενεργάτες, γιοι και πατέρες, βρίσκονται στο σημείο όπου η ελπίδα συγκρούεται με τον δημόσιο λόγο, αναρωτιούνται τι αξία έχει η ανθρώπινη ζωή όταν η τιμή είναι η «επιτυχία».
Αυτά τα δέκα αποσπάσματα συνοψίζουν την δια βίου καταγγελία του ενάντια στην αυταπάτη, το κόστος του Αμερικανικού Ονείρου όταν μετατρέπεται σε πωλητική ομιλία, ο σιωπηλός ηρωισμός των απλών ανθρώπων, το ηθικό καθήκον να μαρτυρούμε όταν ο φόβος κάνει την αλήθεια ακριβή.
Η «καυτή» αλληλογραφία μεταξύ Μέριλιν Μονρόε και Άρθουρ Μίλερ
10 αποφθέγματα του Άρθουρ Μίλερ
- «Όσο πιο κοντά πλησιάζει ο άνθρωπος στην τραγωδία τόσο πιο έντονη είναι η συγκέντρωση συναισθημάτων στο σταθερό σημείο της δέσμευσής του, δηλαδή, τόσο πιο κοντά πλησιάζει σε αυτό που στη ζωή αποκαλούμε φανατισμό».
- «Η ιδέα του θαύματος, τροφοδοτεί τον άνθρωπο. Όταν το θαύμα πεθαίνει, έρχεται η μιζέρια».
- «Ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα δεν δινόταν μια παράσταση αντί μιας διάλεξης… Ακόμη και στην αρχαία Ελλάδα πάνω απ’ όλα το θέατρο ήταν μια μορφή ψυχαγωγίας και όχι διδασκαλίας. Βέβαια θα μου πείτε, και δικαιολογημένα, ότι το αίσθημα είναι και αυτό γνώση. Παρ’ όλα αυτά, αν κάποιοι επιμένουν να αντιμετωπίζουν το θέατρο ως ένα άλλου είδους σχολείο, η αντίληψη αυτή έχει τελειώσει για μένα».
- «Η προδοσία είναι η μόνη αλήθεια που μένει.»
- «Μέχρι μια ώρα πριν πέσει ο Διάβολος, ο Θεός τον θεωρούσε όμορφο στον Παράδεισο»
- Δεν λέω ότι είναι σπουδαίος άνθρωπος. Ο Γουίλι Λόμαν δεν έβγαλε ποτέ πολλά χρήματα. Το όνομά του δεν ήταν ποτέ στην εφημερίδα. Δεν είναι ο καλύτερος χαρακτήρας που έζησε ποτέ. Αλλά είναι άνθρωπος και του συμβαίνει κάτι τρομερό. Γι’ αυτό πρέπει να του δώσουμε προσοχή. Δεν πρέπει να τον αφήσουμε να πέσει στον τάφο του σαν γέρικο σκυλί. (Ο θάνατος του Εμποράκου)
- Το πνεύμα ενός παιδιού είναι σαν το παιδί, δεν μπορείς ποτέ να το πιάσεις τρέχοντας πίσω του, πρέπει να μείνεις ακίνητος και από αγάπη, σύντομα θα επιστρέψει μόνο του. (The Crucible)
- Η ίδια η παρόρμηση να γράψει κανείς πηγάζει από ένα εσωτερικό χάος που φωνάζει για τάξη, για νόημα.
- Είμαστε αυτό που ήμασταν πάντα στο Σάλεμ, αλλά τώρα τα μικρά παιδιά χτυπούν τα κλειδιά του βασιλείου και η κοινή εκδίκηση γράφει το νόμο! (Το Χυτήριο)
- Μια καλή εφημερίδα, υποθέτω είναι σαν ένα έθνος που μιλάει στον εαυτό του.
Διαβάστε περισσότερα παρακάτω:
Έρμαν Έσσε: «Όλοι μας ως το τέλος της ζωής μας κουβαλάμε τα υπολείμματα της γέννησής μας»
Όταν ο Γιάλομ δεν ξεχνιέται: «πάρτο απόφαση το παρελθόν σου δε θα γίνει καλύτερο»
Χένρι Ντέιβιντ Θορώ: «Η επιτυχία συνήθως βρίσκει αυτούς που είναι πολύ απασχολημένοι για να…»
