Η Μερίνη ονομάζει ξεκάθαρα την πείνα μας: σε μια εποχή αφθονίας, πεινάμε για ευγένεια. Ένα άγγιγμα, μια μικρή χειρονομία, η ταπεινή τέχνη της καλοσύνης αυτά δεν είναι ευγενικές χειρονομίες, αλλά προμήθειες.
Ονομάζει επίσης τις απογοητεύσεις μας, δεν μας λείπει ο άλλος όπως ήταν, αλλά όπως τον φανταζόμασταν. Ο πόνος εκρήγνυται ως σοκ της αμοιβαίας άγνοιάς μας. Και όμως, η τελική της διδασκαλία είναι η ευσπλαχνία σε δράση, το υψωμένο χέρι που χτύπησε γίνεται χέρι που πρέπει να φιληθεί, και η «τρέλα» που φοβόμαστε αποκαλύπτεται ως θλίψη που κανείς δεν μπήκε στον κόπο να δει.
Δεν εμπιστεύεται τους τακτοποιημένους ουρανούς, ο παράδεισος χωρίς εμμονές της φαίνεται στείρος και προτιμά τον ατίθασο άνεμο που «χτενίζει» τα μαλλιά της, τον ίδιο άνεμο που κάποτε προσπάθησε να αξιοποιήσει για να κατευθύνει την ίδια την ποίηση.
Καστοριάδης: «Σε καμία περίπτωση, η ανθρώπινη συμπεριφορά δεν έχει…»
10 αποφθέγματα της Άλντα Μερίνι.
1.«Δεν μου αρέσει ο Παράδεισος,
επειδή εκεί πιθανότατα δεν έχουν εμμονές.»
2.«Η καλύτερη εκδίκηση; Η ευτυχία. Τίποτα δεν τρελαίνει περισσότερο τους ανθρώπους από το να σε βλέπουν ευτυχισμένο.»
3.«Νιώθω λίγο σαν τη θάλασσα, αρκετά ήρεμη για να ξεκινήσω νέες ανθρώπινες σχέσεις, αλλά περιοδικά σε καταιγίδα για να απομακρύνω όλους, για να μείνω μόνη μου.»
4. Είμαστε πεινασμένοι για τρυφερότητα, σε έναν κόσμο όπου τα πάντα αφθονούν
Είμαστε φτωχοί από αυτό το συναίσθημα που μοιάζει με χάδι για την καρδιά μας.
Χρειαζόμαστε αυτές τις μικρές χειρονομίες που μας κάνουν να νιώθουμε καλά.
Η τρυφερότητα είναι μια ανιδιοτελής και γενναιόδωρη αγάπη, η οποία δεν απαιτεί τίποτα παρά να γίνει κατανοητή και να εκτιμηθεί».
5. «Υπάρχουν νύχτες
που δεν συμβαίνουν ποτέ
και τις ψάχνεις
κινώντας τα χείλη σου.
Τότε φαντάζεσαι τον εαυτό σου
στη θέση των θεών.
Και δεν ξέρεις να πεις
πού βρίσκεται η ιεροσυλία:
αν στην απόρριψη
της ενήλικης ζωής
που δεν συγχωρεί τίποτα
ή στην επιθυμία
να είσαι αθάνατος
για να ζήσεις ατελείωτες
αναμονές για νύχτες
που δεν έρχονται ποτέ.»
6.«Κανείς δεν χτενίζει τα μαλλιά μου τόσο καλά όσο ο άνεμος.»
7.«Κρατούσα έναν φλογερό άνεμο
και προσπαθούσα να καθορίσω την κατεύθυνση
που θα έπαιρνε η ποίηση.»
8.«Δεν μου λείπει αυτό που έδειχνες να είσαι, μου λείπει αυτό που νόμιζα ότι ήσουν.»
9.«Ο πόνος δεν είναι παρά η έκπληξη του να μην γνωρίζουμε ο ένας τον άλλον.»
10. «Κάποτε μια ασθενής μου έδωσε ένα ηχηρό χαστούκι. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν να της το ανταποδώσω. Αλλά μετά πήρα το γέρικο χέρι της και το φίλησα. Η γριά άρχισε να κλαίει.
«Είσαι η κόρη μου», μου είπε.
Και τότε κατάλαβα τι σήμαινε εκείνη η βίαιη κίνηση. Στην πραγματικότητα, δεν υπάρχει τρέλα χωρίς δικαιολογία και κάθε πράξη που οι απλοί και νηφάλιοι άνθρωποι θεωρούν τρελή, κρύβει το μυστήριο ενός ανείπωτου πόνου που δεν έχει γίνει αντιληπτός από τους ανθρώπους.»
Έριχ Φρομ: «Όταν ένα ζευγάρι δε μπορεί να κατανικήσει τη επιθυμία για την…»
