Αν υπάρχει μια μορφή στα ελληνικά γράμματα που αρνήθηκε πεισματικά να χωρέσει σε καλούπια, αυτή ήταν ο Γιάννης Σκαρίμπας.
Ο «μπαρμπα-Γιάννης» της Χαλκίδας, ο αιώνιος έφηβος, ο πρώτος ίσως Έλληνας υπερρεαλιστής πριν καν εφευρεθεί ο όρος, υπήρξε ένας μοναχικός ταξιδιώτης της γλώσσας και της ειρωνείας.
Σύγχρονος της θρυλικής Γενιάς του ’30, αλλά ουσιαστικά απέναντί της, ο Σκαρίμπας διάλεξε τον δρόμο της επαρχίας, μακριά από τα σαλόνια της Αθήνας. Εκεί, με φόντο τα «τρελά νερά» του Ευρίπου, δημιούργησε ένα έργο που ισορροπεί επικίνδυνα ανάμεσα στο γέλιο και το δάκρυ, τον σαρκασμό και τον βαθύ υπαρξιακό πόνο. Δεν έγραφε απλώς· έπαιζε με τις λέξεις, διέλυε τη σύνταξη και ανασυνέθετε την πραγματικότητα, φτιάχνοντας έναν κόσμο παράδοξο και μαγικό.
Στο ποίημα «Ουλαλούμ», που περιλαμβάνεται στη συλλογή «Άπαντες Στίχοι» (εκδόσεις Νεφέλη), ο Σκαρίμπας αποκαλύπτει την πιο ευάλωτη πλευρά του. Εδώ, η ειρωνεία υποχωρεί για να δώσει τη θέση της σε μια σπαρακτική ερωτική αναμονή. Ο ποιητής συνομιλεί με μια φασματική παρουσία, την «Κερά», σε ένα σκηνικό όπου το όνειρο μπερδεύεται με την πραγματικότητα.
Ντίνος Χριστιανόπουλος: «και τότε δίνομαι στο «έγκλημα» της μοναξιάς
Γιάννης Σκαρίμπας- Άπαντες στίχοι – Ουλαλούμ – εκδόσεις Νεφέλη
Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα, κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ’ τα νερά κι από τα δάσα. Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή, αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι και θα μυρίζει ήλιο και βροχή και νειό φεγγάρι…
Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ, στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα, και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ χρυσή κουβέντα: …Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το “μπά” που μ’ έλεγε τρελόν πως είχες γίνει καπνός και – τάχας – σύγνεφα θαμπά προς τη Σελήνη… ……….
Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ· κίνησα να σε βρω στο δρόμο – ωιμένα – μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή κι εσύ με μένα. Τόσο πολύ σ’ αγάπησα Κερά, που άκουγα διπλά τα βήματα μου! Πάταγα γω – στραβός – μεσ’ τα νερά; κι εσύ κοντά μου…
12 θραύσματα σκέψης του Κάφκα: «Είσαι ελεύθερος και γι’ αυτό είσαι χαμένος.»
